ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Η Αθήνα το 1930 ήταν μια πόλη όπου τα τελευταία 40 χρόνια ο αριθμός των κατοίκων της είχε επταπλασιαστεί, αποτέλεσμα της μικρασιατικής καταστροφής και της αστυφιλίας. Τα κοινωνικό - οικονομικά δεδομένα άλλαζαν, οι κάτοικοι της αποστασιοποιημένοι πια από την μεγάλη ιδέα αγωνίζονταν για την επιβίωση τους αλλά και για μια κοινωνία ισότητας μέσα σε ένα ασταθές πολιτικό περιβάλλον.

Η μοντέρνα αρχιτεκτονική οραματιζόταν να δώσει λύσεις στα προβλήματα της εποχής το πολεοδομικό, την κατοικία την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υποδομές. Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να επιτευχθούν με τις καινούργιες τεχνολογίες, κυρίως με την χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος και να αποκτήσουν μια νέα μορφή εκμεταλλευόμενα τις δυνατότητες του καινούργιου υλικού. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, στα τέλη της δεκαετίας του 20΄, άρχισαν να χτίζονται μια σειρά από δημόσια κτίρια βασισμένα στις αρχές του μοντέρνου κινήματος που μαζί με το 4ο διεθνές συνέδριο μοντέρνας αρχιτεκτονικής (IV C.I.A.M.), που τελείωσε στην Αθήνα, επηρέασαν αποφασιστικά μια σειρά αρχιτεκτόνων. Έτσι από το 1933 και για μια δεκαετία θα χτιστούν πολυκατοικίες στην Αθήνα σε στιλ Bauhaus εισάγοντας μια σειρά καινοτομιών όπως η ενιαία είσοδος, το κοινό κλιμακοστάσιο, το ασανσέρ και η αλλαγή της λειτουργικότητας με κατόψεις απαλλαγμένες από την συμμετρία συμβάλλοντας σε έναν ποιοτικό εκσυγχρονισμό της πρωτεύουσας.

Όλα αυτά σε μια περίοδο “μεσοπόλεμου” όπου η κοινωνία σε Ελλάδα και Ευρώπη βρισκόταν σε κρίση και ταυτόχρονα κάθε μέλος αυτής της κοινωνίας κρινόταν για τις σκέψεις του αλλά κυρίως για την δράση του (πολιτικά και ιστορικά). Σε αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα λίγοι άνθρωποι έξω από οποιαδήποτε πολιτική υπακοή, με δύναμη την ιδεολογική καινοτομία του μοντερνισμού κατάφεραν να μεταμορφώσουν μία πρωτεύουσα σε λιγότερο από 10 χρόνια σε μια πόλη με ξεκάθαρο αρχιτεκτονικό στιλ. Κάτι που η Αθήνα δεν θα ξανάβρισκε ποτέ....